Posted on

Mijn onbekende vriend

NatuurlijkWanneer noem jij iemand een vriend? Hoe vaak moet je elkaar ontmoet hebben, samen waardevolle tijd doorgebracht hebben, belangrijke gesprekken gevoerd hebben? Elkaar vertrouwen hebben gegeven en ontvangen? Volgens mij hoeft dit helemaal niet om vriendschap te kunnen ervaren…

Ik zal jullie vertellen over een onbekende vriend die ik nooit ontmoet heb, waar ik helemaal niets over weet, maar aan wie ik nog vaak met veel liefde denk.

Enkele jaren geleden zat ik behoorlijk in de put. Ik was geblesseerd en kon niet doen wat ik het allerliefste deed: dansles geven. Ik zat thuis, verdrietig, hulpeloos en moest toezien hoe iemand anders mijn lessen overnam; eerst tijdelijk, maar daarna permanent. En ik kon niets doen… wat een boosheid en een verdriet heb ik daarvan gehad. In die moeilijke periode, vlak voor de kerstdagen, gebeurde het.

Buiten was het inmiddels al donker en binnen maakten we het met het gezin zo gezellig mogelijk. Ik had de kaarsen aangestoken, probeerde iets te koken wat iedereen lekker vond (wat niet altijd meevalt in een gezin met pubers) en toen ging de bel.
Ik ging naar de voordeur, maar daar stond… niemand. Wat er wel stond was een grote doos. Zo eentje die iemand krijgt als kerstpakket, met een mooie afbeelding van kerstklokken, kerstbomen en veel kerstballen. Ik keek eens goed buiten in het rond, maar ik zag echt niemand.
Verbaasd nam ik de doos mee naar binnen en vol verwachting zochten we met zijn allen naar een begeleidend briefje. Niets… hoe kan dat nou? Was het wel voor ons?
Maar als er iemand was die een dergelijk cadeau kon gebruiken, dan was ik het wel; een beetje warmte, liefde en zorg in deze zware tijd. Ken je dat idee van een engeltje op je schouder? Nou, dit voelde voor mij als een cadeau van een kerstengeltje.

Er zaten heerlijke dingen in die we samen vol verrukking uitpakten. “Oooh kijk dit! En deze dan, aaah heerlijk! En kijk mam, hier ben jij toch zo dol op? Nee, deze dan, die vind ik altijd zo lekker!” Bovendien zat er nog een aantal VVV-bonnen in waarmee wij met zijn vieren naar de Efteling zijn geweest, iets dat wij anders nooit hadden kunnen betalen.
Het was een cadeau dat met zoveel liefde werd ontvangen. Dit was geen gewoon kerstpakket, dit was ons kerstengel-pakket. Wie deze kerstengel was, weet ik tot op heden nog steeds niet. Was het pakket bij toeval op mijn stoep beland? Nee, want toeval, daar geloof ik allang niet meer in… het heeft echt zo moeten zijn.

Wat dit kleine gebaar met mij heeft gedaan was zoveel: het gaf mij moed en ontstak een klein vuurtje van hoop dat alles weer beter zou worden, dat ik er alleen maar voldoende in moest geloven en dat ik ervoor moest knokken.
En het is gelukt; ik ben eruit geklommen en het leven lacht mij weer toe en ik kan weer terug lachen.

Elk jaar met kerstmis denk ik aan deze kerstengel, deze onbekende vriend en ben ik weer dankbaar voor het feit dat iemand de moeite heeft gedaan om een klein gebaar te maken. Ik hoef niet te weten wie het was. Dat ik ergens een vriend had die mij op het juiste moment een steuntje in mijn rug gaf, zal ik nooit vergeten.

Dankjewel lieve vriend.

Geef een antwoord