Posted on

Als de muziek stopt…

Burn-out ondergaande zonIk ben opgegroeid met muziek; het laat mij lachen, het laat mij dansen, het laat mij huilen. Maar opeens hield dat op.
Plotseling stond mijn leven stil. Alsof de zon was ondergegaan.

Ik kon geen muziek meer horen, ik kon niet meer dansen, ik kon niet meer lachen, alleen nog maar huilen. Mijn natuurlijke filters vielen weg en alles, maar dan ook alles kwam keihard bij mij binnen: geluiden, beelden, gevoelens, oordelen die er al dan niet waren en mensen…

Ik, die dagelijks vol enthousiasme met mensen werkte, jong en oud, groot en klein, luidruchtig en stil, man en vrouw en alles daar tussenin, gekleurd en ongekleurd, kon het van de een op de andere dag niet meer.

Ik werd bang voor mensen. Bang dat zij zagen dat ik niet meer dezelfde persoon was als daarvoor, bang dat zij mijn angst konden zien, bang voor de geluiden die zij maakten, voor de oordelen die zij al dan niet hardop zouden kunnen hebben.

Ze noemen het een burn-out…en dat is het precies: je bent van binnen uitgebrand, opgebrand en moet jezelf weer opnieuw opbouwen, uit de as herrijzen. Want 1 ding is zeker, je kunt en wilt niet meer terug naar hoe je was.

Maar wie was ik dan eigenlijk?
Ik was toch die enthousiaste dansdocent die dans ademde en ervoor leefde om haar cursisten te laten dansen? Die dans en muziek ademde?

Nee, die was verdwenen… maar wie was ik dan wel?

Daar begon mijn zoektocht en samen met mijn geweldige psycholoog, mijn gezin en mijn lieve ouders ben ik heel langzaam opgekrabbeld.
Eerst kleine stukjes lopen, daarna voorzichtig beginnen met breien; dat bleek een erg fijne therapeutische werking te hebben voor mij. En langzaam maar zeker kon ik voorzichtig weer wat muziek verdragen.

Inmiddels ben ik een paar jaar verder en kan ik gelukkig melden dat ik mijzelf heb gevonden; ik ben er weer. Ik heb zelfs een verbeterde versie van mijzelf gevonden of gemaakt.
Ik heb een nieuw bedrijf opgestart, Lijfeigenheid. En mijn motto is:

“Waarom moet je altijd lief zijn voor elkaar?
Omdat je aan de buitenkant niet kunt zien wat er zich aan de binnenkant afspeelt.”

Er rust nog zo’n groot taboe op een burn-out, alsof het een zwakte is als het je overkomt.

Maar ik zie het als een zegen, hoe loodzwaar het ook is geweest. Ik ben er veel sterker uit gekomen en kan nu veel gemakkelijker mijn grenzen aangeven en voor mijzelf opkomen. Ik zal niet meer ten koste van mijzelf voor anderen zorgen. En trap ik nog wel eens in die val, dan herken ik de signalen eerder en ben ik in staat om mijzelf een halt toe te roepen, geholpen door de lieve mensen om mij heen.

Muziek speelt weer een grote rol in mijn leven. Ik kan er weer fijn naar luisteren en meezingen. Ik kan nog niet dansen, maar dat komt misschien ooit wel weer.

Toen de muziek uit mijn leven stil viel, werd alles stil en pas toen ik de muziek weer kon toelaten in mijn leven, ging het weer beter met mij.

Kijk hier voor de gesproken versie van het verhaal. 

Geef een antwoord